Onduidelijke duurzaamheidsregels remmen innovatie en verhogen bouwkosten

Verschillende definities, meetmethoden en eisen maken het voor bouwbedrijven lastig om duurzame materialen en oplossingen goed te vergelijken. Onderzoek van Windesheim en Building Materials Europe laat zien dat dit verduurzaming afremt en bouwprojecten duurder maakt.
De bouwsector moet de komende jaren meer woningen realiseren en tegelijkertijd verduurzamen. Maar tussen beleidsdoelen en de dagelijkse praktijk van bouwbedrijven zit een groot verschil. Een groeiend aantal regels en richtlijnen moet leiden tot duurzame toepassingen, terwijl een gedeelde definitie van duurzaamheid ontbreekt.
Onderzoek van het lectoraat Supply Chain Finance van Hogeschool Windesheim, in samenwerking met Building Materials Europe (BME), laat zien dat dit leidt tot hogere bouwkosten en terughoudendheid bij innovaties in de bouwketen.
Regelgeving en praktijk sluiten niet op elkaar aan
Bouwbedrijven hebben te maken met verschillen in definities, meetmethoden, regelgeving en eisen van regionale en lokale vergunningverleners. Daardoor kunnen producten moeilijk met elkaar worden vergeleken en is niet altijd duidelijk welke oplossing over de volledige levensduur het duurzaamst is.
Dat speelt bijvoorbeeld bij isolatiematerialen. Sommige producten hebben tijdens de productie een relatief hoge milieu-impact, maar besparen tijdens het gebruik juist veel energie. Wanneer subsidieregelingen of beoordelingskaders vooral naar de productiefase kijken, kunnen oplossingen met betere prestaties over de gehele levenscyclus buiten beeld blijven.
Ook tussen landen en gemeenten bestaan verschillen in de manier waarop de milieuprestaties van bouwproducten worden beoordeeld. Dat maakt het voor bedrijven lastig om consistent aan te tonen hoe duurzaam hun producten zijn.
Onduidelijkheid verhoogt kosten en remt innovatie
Bouwbedrijven, groothandels en opdrachtgevers moeten steeds vaker aantonen dat zij verduurzamen. Door het gebrek aan eenduidige informatie over onder meer CO₂-uitstoot, grondstoffengebruik, levensduur en hergebruik moeten bedrijven zelf gegevens verzamelen, controleren en vertalen naar verschillende eisen en meetmethoden.
Dat vraagt tijd, specialistische kennis en extra administratie. De kosten hiervan werken uiteindelijk door in de prijs van bouwprojecten.
De onzekerheid beïnvloedt ook investeringsbeslissingen. Bedrijven kiezen eerder voor bekende producten en technieken wanneer ze niet zeker weten of een nieuwe, duurzamere oplossing aan alle regels voldoet. Regels die verduurzaming moeten stimuleren, kunnen vernieuwing daardoor juist afremmen.
Eén gezamenlijke standaard voor productdata
Volgens de onderzoekers en BME begint de oplossing bij betrouwbare en vergelijkbare productdata en duidelijke afspraken over het gebruik daarvan. Een bredere toepassing van Environmental Product Declarations (EPD's) kan daarbij helpen. Dit zijn gestandaardiseerde milieupaspoorten waarin de milieu-impact van een bouwproduct over de volledige levenscyclus wordt vastgelegd.
Met uniforme productinformatie kunnen architecten, aannemers, opdrachtgevers en overheden producten beter vergelijken op basis van dezelfde gegevens en definities.
Daarvoor is samenwerking tussen producenten, bouwbedrijven, groothandels en overheden nodig. Zij moeten gezamenlijk bepalen welke productinformatie nodig is en hoe duurzaamheid over de volledige levenscyclus wordt beoordeeld.
De onderzoekers pleiten ervoor om eerst te zorgen voor een heldere gezamenlijke basis, voordat nieuwe rapportageverplichtingen en regels worden ingevoerd. Meer regels leiden immers niet vanzelf tot duurzamere gebouwen.
Bron: Duurzaam Ondernemen, Onduidelijke duurzaamheidsregels remmen verduurzaming en zorgen voor hogere bouwkosten (9 november 2026)
Foto: Unsplash

